“Als jij nu ook al afstand neemt, dan laat je me gewoon vallen” β dat zei mijn moeder, en ik wist even niet meer of ik hard was of eindelijk eerlijk
Ik ging naar mijn moeder om een grens te trekken, maar het gesprek sloeg meteen om in verwijten, schuldgevoel en oude pijn. Pas later besefte ik dat ik zelf ook veel te lang dingen had laten sudderen ππ Moet je altijd blijven zorgen, ook als je eraan onderdoor gaat? Lees hieronder verder en denk mee π