Ik ben 38, geen man, geen kinderen – en ik ben gelukkig. Maar waarom kunnen anderen dat niet accepteren?

‘Weet je zeker dat je niet wat mist in je leven, Lieke?’ Mijn moeder kijkt me aan, haar ogen vol verwachting, terwijl ze een kop thee voor me neerzet in de kleine keuken van mijn appartement in het centrum van Zwolle. Het is zondag, de dag waarop ik haar volgens traditie bezoek, zelfs al vind ik die ochtenden steeds zwaarder worden.

‘Mam, waarom stel je die vraag nou weer?’ zeg ik, en ik probeer het luchtig te laten klinken, maar ik hoor zelf de dunne laag irritatie in mijn stem. Ik pak het theekopje met twee handen vast, als een soort schild tussen mij en haar zorgen.

‘Je bent 38, Lieke. Je hebt een goed leven, dat snap ik. Maar soms… Ik zou het je zo gunnen. Een echtgenoot, een gezin. Je hebt zoveel liefde te geven.’ De woorden klinken zacht, bijna verontschuldigend, maar ik voel de onzichtbare druk die erachter schuilt.

Soms lijkt het alsof niet ik, maar iedereen om me heen problemen ziet in mijn situatie. Ik woon in een gezellige stad, heb mijn eigen appartement met uitzicht op het park, en werk als projectmanager bij een marketingbureau. Mijn dagen zijn gevuld, mijn weekenden afwisselend: soms ga ik uit eten met vriendinnen, soms duik ik in de stapel boeken die naast mijn bed ligt. ‘Iedereen moet toch kinderen willen? Toch, Lieke?’ had mijn oudere broer afgelopen kerst geroepen, met een knipoog die net iets te pijnlijk was om grappig te zijn.

‘Wat als ik er niet ongelukkig van word?’ probeerde ik toen. Maar tegen de unanieme meningen van mijn familie is opboksen als tegen de wind fietsen op de IJsseldijk, dacht ik later op de terugweg naar huis.

De waarheid is: ik mis niets. Sterker nog, ik heb alles wat ik zelf heb opgebouwd. Mijn auto, een blauwe Renault Clio waar ik bijna verliefd op ben, staat altijd netjes voor de deur. Mijn appartement is het resultaat van jaren sparen en hard werken. Geen familie die iets voorschiet, geen partner die meedraagt in de maandlasten. Alles heb ik zelf gedaan, en daar ben ik misschien wel het meest trots op.

Laat ik eerlijk zijn: het was niet altijd zo. Begin dertig voelde ik me af en toe verloren op verjaardagen van vriendinnen, als weer iemand zwanger was of ging samenwonen. Terwijl ik hun geboortekaartjes in een la bewaarde, vroegen zij aan mij: ‘En jij dan?’

Een keer, jaren geleden, riep vriendin Sanne op het terras: ‘Kom op Lieke, Tinder is niet altijd de hel.’ Ze dwong mijn telefoon uit mijn hand en begon te swipen. Eén date later stond ik in de regen op iemand te wachten die nooit kwam opdagen. Toen ik natgeregend thuiskwam, besloot ik: genoeg. Ik legde de druk naast me neer en richtte me op wat ik zélf wilde: een fijne baan, financiële onafhankelijkheid, tijd voor mezelf en vriendschappen die me voeden, niet uitputten.

En dat geluk weet ik inmiddels te koesteren. Toch, hoe vaak ik het ook uitleg, hoe vaak ik zeg dat ik bewust kies voor dit leven – het is alsof men het niet hoort.

‘Je kunt nu nog kinderen krijgen hoor, Lieke. Je bent goed gezond, en wie weet komt de ware alsnog voorbij,’ zegt mijn moeder later op de bank, terwijl ze mijn hand pakt. Haar vingers zijn koud, altijd weer net iets te dun geworden de laatste jaren. Ik weet dat ze oprecht bezorgd is. Maar ook dat ze zich vaker inbeeldt dat ik ‘s avonds met een glas wijn en een lege stoel bij het raam zit te treuren. Niets is minder waar.

‘Mam, ik bén gelukkig. Is dat niet genoeg?’ zeg ik zacht.

Er valt een stilte. In die stilte voel ik het verdriet om haar verwachting, maar ook de kracht van mijn eigen keuzes. Vroeger durfde ik die kracht niet te tonen, wilde ik haar en mijn familie niet teleurstellen. Maar tegenwoordig trek ik steeds helderder mijn grenzen.

Vorige week nog, op het werk. Mijn collega Iris, moeder van twee kinderen en dol op haar gezin, boog zich over mijn bureau.

‘Jij hebt ’t maar makkelijk, Lieke. Lekker na vijven alles laten vallen en niemand die je bij je enkels hangt.’

‘Ja,’ zei ik, ‘maar ik zorg voor mezelf. En dat is ook niet altijd makkelijk.’

Iris keek even verbaasd. Alsof ze me voor het eerst écht zag. Alsof het idee dat een vrouw van 38 zonder kinderen bewust gelukkig kan zijn, voor haar volkomen nieuw was.

En zo is het vaak. Op feestjes krijg ik blikken, fluister ik soms terug: ‘Nee, geen man, geen kinderen. En ja, dat is oké.’ Soms schudden mensen hun hoofd. Soms verdedigen ze hun eigen levenskeuzes alsof ik hun bestaan in twijfel trek.

Nog schrijnender is het tijdens familiebijeenkomsten. Terwijl mijn broer Yolanda om zich heen kijkt, haar zoontje van vier aan haar been, blijven de blikken soms bij mij hangen. ‘Wanneer kom jij eens met een leuke man aanzetten, Lieke?’ vroegen mijn tantes laatst, en ik voelde hoe de lach in mijn wangen verstijfde. Waarom voelt het zo beroerd om niet aan hun verwachtingspatroon te voldoen?

Na zo’n avond is het heerlijk thuiskomen in mijn rustige, opgeruimde appartement. Ik trek mijn badjas aan, zet een kop koffie, en kijk naar de foto van mijn reis naar Italië van vorig jaar. Alleen, ja – en toch nooit alleen. Want alleen-zijn betekent tijd hebben voor mezelf, mijn gedachten, mijn dromen. De vrijheid te reizen, te werken, te studeren, te ademen zonder iemand die aan me trekt.

Soms, heel soms, knaagt de twijfel. Niet omdat ik het mis, maar omdat men me telkens weer afvraagt: zou ik niet méér uit het leven moeten halen? Zou ik me niet schuldig moeten voelen, nu mijn moeder ouder wordt, de familie kleiner… Wat als ik op een dag spijt krijg?

Maar die gedachte druk ik weg als ik mijn dagboek open. Daarin schrijf ik alles op: mijn zorgen, maar ook mijn kleine geluksmomenten. Koffie drinken in de vroege ochtendzon, een project succesvol afronden, met vriendin Esther naar de film, samen hardop lachen. Kleine dingen, maar groots in hun eigen waarde.

Gisteren belde mijn moeder me op. Ze had een vriendin op visite gehad, haar kleinkind op schoot. Het klonk vrolijk, bijna jaloers.

‘Je mist wel wat, hoor,’ zei ze. ‘Zo’n kindje, dat maakt je leven echt compleet.’

‘Mam, voor jou misschien. Maar ik voel me echt compleet zo.’

Aan de andere kant van de lijn bleef het even stil. ‘Ik wou dat ik dat kon geloven.’

‘Probeer het maar eens, mam. Echt. Misschien kun je gewoon blij voor me zijn. Geluk kan er voor iedereen anders uitzien.’

Na het gesprek dwaal ik wat verdwaasd door mijn huis. Ik kijk rond en bedenk me: voor sommigen lijkt mijn leven leeg, maar voor mij voelt het rijk. Ik heb lief, ik leef. Alles dat ik nu ben, heb ik zelf gebouwd. Misschien is dat precies wat ze niet kunnen begrijpen: geluk hoeft niet aan verwachtingen te voldoen.

Soms, als de dag stil wordt en ik bij het raam zit, vraag ik me af: waarom vinden zoveel mensen het zo moeilijk te accepteren dat mijn geluk echt is? En… waarom zou ik me daar eigenlijk nog druk om maken? Laat het een vraag zijn voor jullie. Wat betekent ‘compleet’ leven voor jou?