Tien baby’s in mijn buik… maar eentje bleek GEEN baby!

“Serieus, Em, HOEVEEL?! Je bent zeker van je zuivel?” hoorde ik mijn moeder gillen terwijl ze probeerde haar koffie binnen te houden. Ja mam, ik ga dus straks niet met één, niet met twee, maar met TIEN baby’s over straat lopen – en dan nog hopen dat de bakfiets groot genoeg is…

Vorige week lag ik nog lekker lomp op de bank te Netflixen met Sander. ‘Voel je die schopjes nou?’ vroeg hij. ‘Nee joh, dat is gewoon m’n maag, ik heb kipsaté gegeten.’ Dutch problems hé: nooit weet je zeker of het een baby is, of gewoon de sambal.

Fast forward naar dat ziekenhuis, echo-dag. Vroeg in de ochtend, ik bijna mijn ontbijt vergeten. Typisch ik. Lig ik daar, halve stresszweet, omdat elk kind blijkbaar zijn eigen feestje viert in m’n buik. De artsen worden ineens superdruk. Geroezemoes. Fluisterend overleg. Eén assistente rent zelfs per ongeluk mijn chocopasta-broodje van tafel. ‘Gaat alles wel goed daaronder?’ vraag ik met een zenuwachtig grapje. Niemand lacht. Serieus, het voelde alsof ik net vertelde dat Feyenoord Ajax-fan is geworden.

‘Ehm… Emily, er is iets vreemds bij de tiende baby,’ zegt de gynaecoloog. Trommelvliesklapper, hart in m’n keel. ‘Wat bedoel je met vreemd? Heb ik een puppy in m’n buik of zo?!’ probeer ik. Sander moet huilen van de zenuwen of het lachen, ik weet ’t niet meer.

Ze drukken weer op m’n buik – echo opnieuw. Je ziet negen prachtige, spartelende mini-mensjes. Maar nummer tien? Amper beweging, rare vorm. De arts kijkt mij veel te serieus aan. ‘Het lijkt geen…’ Hij slikt. ‘Het lijkt geen mens te zijn.’ Pardon? Ik heb net een half seizoen Wie is de Mol gemist voor deze cliffhanger?

Mijn hoofd ging helemaal op tilt. Mam is zo wit als een Goudse kaas, Sander fluistert ‘moet ik de douane bellen of zo?’ Ik zit daar alleen maar: oké, straks barst ik uit elkaar als een zak drop met een bowlingbal erin.

Uiteindelijk krijgen we het nieuws: die tiende “baby” is… een enorme, superzeldzame cyste, die zelfs de artsen alleen uit hun leerboeken kennen. Niet gevaarlijk, maar wel groot en… nogal ongezellig op het feestje in mijn buik.

‘Dus het is geen alien, geen hamster, geen vergeten bitterbal… gewoon pech?’ vroeg ik. ‘Precies. Maar je andere negen zijn kerngezond en druk genoeg voor een heel kinderdagverblijf.’ Jep, lachen als een boer met kiespijn.

De komende maanden krijg ik meer echo’s dan een visboer op de markt, en mijn familie noemt me nu al “de kraamafdeling op wielen”. Maar stiekem ben ik opgelucht dat er geen kleine kabouter uit springt straks…

Maar eerlijk: HOE vertel je zoiets op schoolplein of aan de buurvrouw zonder dat straks half Nederland denkt dat ik een circusact heb? 😂

Heeft iemand van jullie zoiets bizar meegemaakt, of lig ik straks als enige in het medisch rariteitenkabinet? Reageer echt even, ik moet hier toch niet de enige gekke duck zijn? 🦆