Onverwacht Getrouwd: Het Verhaal van Weronika

‘Schiet op, Weronika! Wat loop je weer te hannesen?!’ bromde ik tegen mezelf, terwijl ik mijn tassen stevig vasthield en rakelings over het glibberige marmer van de winkelgalerij schoot. Mijn telefoon trilde: ‘Taxi arriveert over 2 min.’ Natuurlijk, wéér pech. Krijn, mijn vriend, had beloofd me op te halen maar, zoals altijd, was zijn smoes vertragend verkeer… maar ik weet gewoon dat hij nog in z’n studentenkamer in Leiden zit, met zijn suffe huisgenoten bier te drinken.

‘Had je niet gewoon die rijbewijslessen kunnen afmaken?’ mopperde ik toen ik hem vlak daarvoor belde. ‘Ja, lieverd, maar dat geld is gewoon krap, je wéét toch…’ Zijn stem klonk schor alsof ie net wakker werd. Typisch.

Mijn moeder zou zeggen: ‘Zie je nou wel, Weronika, met een jongen zonder vastigheid krijg je altijd gezeur.’ Alsof ze nooit zelf fouten heeft gemaakt – ze is zelf drie keer getrouwd! Maar toch hoorde ik haar stem bij elke stap die ik zette door die drukke passage. Een storm van parfum, mensen die zich verveeld voortsjokken en kinderen die gillend in snoepwinkels verdwijnen. Het liefst zou ik alles laten vallen en schreeuwen. Maar dat kon niet.

Terwijl de taxi me in recordtempo naar huis bracht, voelde ik mijn hoofd bonzen. Thuis in de kleine flat aan de rand van Utrecht gooide ik mezelf op de makkelijke stoel, omringd door plastic tassen – volle boodschappentassen met eten, aanbiedingen, een trui die ik helemaal niet nodig had. Op tafel lag een kaartje van Krijn: ‘Liefde overwint alles.’ Maar ik voelde vooral dat het geduld met hem opraakte.

Plots ging mijn telefoon opnieuw. ‘Mam’ blonk op het scherm. Mijn maag draaide zich meteen om. ‘Weronika!’ begon ze zonder dag te zeggen, ‘zeg, wanneer ga jij nu eindelijk eens iets serieus doen met dat leven van je? Je ziet die Krijn nog steeds, toch? Wanneer komt hij eens kennismaken met Jaap en mij? Of schamen jullie je soms?’

‘Mam, hou op, we zien wel. Het komt goed…’ probeerde ik, maar ze nam geen genoegen met mijn getwijfel. ‘Wacht, geef hem eens aan de lijn!’

Alsof ze wist dat hij er niet was. Alsof ze altijd alles wist. Ik beet op mijn lip. Ondertussen probeerde ik Krijn te bellen maar zijn telefoon stond weer uit. Ik haatte dit. Zoveel verwachtingen. Zoveel teleurstelling.

Twee dagen later, helemaal chaotisch, stond ik met Krijn aan de keukentafel. ‘Wil je eigenlijk wel met mij verder?’ vroeg hij ineens. Hij prikte zenuwachtig in zijn boterham. ‘Ik weet het niet, Krijn. Je rept vaak over samenwonen maar… je komt niet eens op bezoek bij mijn ouders. Ik wil zekerheid…’

Krijn pakte mijn hand en zijn stem trilde. ‘Misschien… moeten we alles ineens doen. Gewoon trouwen, Weronika. Is dat geen bewijs?’

Mijn hart bonsde. Ik lachte ongemakkelijk. ‘Doe niet zo gek! Waar haal je die onzin vandaan?’

Hij keek me serieus aan. ‘We hebben toch wat? Zullen we gewoon gek doen en het stiekem doen, jij en ik? Zaterdag, stadhuis, niemand hoeft wat te weten.’ Ik keek hem aan en er was een gek soort prikkeling in mijn buik, een idee dat alles anders kon. Misschien dan zouden de stemmen van buitenaf eindelijk zwijgen. Ik zei ja. Stom, impulsief, maar ik zei ja.

De dagen daarna waren een waas – geheimen, smoesjes verzinnen voor mijn moeder, vage berichtjes naar vrienden. Op vrijdagavond pakte ik een oude jurk – geen witte, maar eentje die me normaal altijd power gaf als ik me onzeker voelde. Krijn droeg een zwart overhemd dat niet helemaal vrij was van kreukels. Hij lachte nerveus toen hij me ophaalde. We fietsten samen, door vroege mist, naar het stadhuis. De stad was wakker aan het worden, maar wij bewogen in een vreemde stilte, niemand die iets vermoedde.

Het huwelijk was een rare, korte ceremonie. Twee onbekenden als getuigen, een ambtenaar met een vette baard en een stem waarmee je gerust kinderen naar bed kon brengen. ‘Willen jullie elkaar steunen, in weer en wind, voorspoed en tegenspoed?’

Krijn kneep in mijn hand. Mijn huid gloeide. ‘Ja, dat wil ik.’ Mijn stem stierf bijna weg toen ik hetzelfde zei. Op het plein buiten, met het ochtendlicht tussen de bomen, voelde ik even een jubelende vrijheid. Maar eenmaal thuis, toen ik de ring aan mijn vinger bekeek – een goedkoop bandje van de HEMA – kwamen de twijfels. Dit was écht, maar zou het werken?

Ik probeerde Krijn te bellen, hij nam niet op. Later stuurde hij een appje: ‘Sorry, lang blijven hangen met vrienden. Zie je morgen.’

En ineens was daar de paniek. Was ik nu getrouwd en zou alles nóg hetzelfde zijn? Mijn moeder belde die avond. Mijn hart bonsde en ik dacht aan liegen – maar het kwam er zo uit: ‘Mam… ik moet je wat vertellen. Ik ben getrouwd.’

Een stilte. Toen: ‘Wat?! Je bent helemaal gek geworden, of niet?’ Ze bleef maar ratelen hoe onverantwoordelijk ik was, hoe ik mijn leven verpestte… hoezeer ze zich schaamde. ‘En dat allemaal voor die Krijn! Is dit het leven dat je wilt?’

Tranen sprongen in mijn ogen. Mijn vader, uit het niets, stak erdoorheen: ‘Geef haar een kans, Marleen. Ze is volwassen!’ Maar er was geen houden aan. Het eindigde in chaos.

Die nacht lag ik wakker. Ik hoorde mijn moeder in gedachten. Ik rook de geur van Krijns aftershave die nog in de kamer hing. Ik dacht aan mijn vrienden die zich zaten af te vragen wat mij bezielde om te trouwen zonder hen. Zo veel dromen, zo veel angsten.

Toen Krijn eindelijk thuiskwam die zondagavond, stond ik op hem te wachten in de gang.

‘Waar was je?’ vroeg ik zacht.

Hij keek me aan, even leeg. ‘Gewoon, biertje doen. Moet kunnen toch? We zijn nu toch getrouwd? Dat verandert niks.’

Het raakte me. Hij, mijn man nu officieel, kwam voor mij op de laatste plaats. Ik wilde schreeuwen, slaan, iets kapot maken. Maar er kwam alleen maar stilte. Hij deed zijn jas uit, liep langs mij heen, liet alles op de grond vallen. Alsof hij zich nergens voor schaamde. Wie was ik geworden?

Die avond appte mijn moeder nog één zin: ‘Wees eerlijk tegenover jezelf, meisje. Je mag altijd terugkomen.’

En ik, met een vers huwelijk en een leeg hoofd, zat daar. Kwam liefde altijd zo onverwacht, en vooral zo rommelig? Waarom lijkt geluk zoveel op verdwalen? Wat zouden jullie doen, als je hart zegt ja maar alles om je heen roept nee?