Zijn we echt weer samen? Een tweede kans of een illusie?
‘Dus… zijn we nu weer samen?’ Mijn stem trilde terwijl ik het vroeg, mijn handen verstrengeld in die van Krijn. De geur van zijn aftershave, zo vertrouwd, bracht herinneringen terug die ik dacht te hebben begraven. Hij keek me aan, zijn blauwe ogen onleesbaar. ‘Ik weet het niet, Ol. Het voelt goed, maar…’
‘Maar wat?’ Mijn stem klonk wanhopiger dan ik wilde. In de hoek van de kamer stond Sanne, mijn beste vriendin, haar armen over elkaar. Ze rolde met haar ogen. ‘Olu, je moet jezelf niet weer verliezen in hem. Je weet hoe het de vorige keer ging.’
Ik draaide me naar haar om. ‘Sanne, het is anders nu. We zijn veranderd. Ik ben veranderd.’
Ze zuchtte diep. ‘Dat zeg je elke keer. Maar telkens als hij weer in je leven komt, vergeet je jezelf. Je vergeet wat je waard bent.’
Krijn liet mijn handen los en liep naar het raam. Buiten regende het zachtjes, de druppels tikten tegen het glas. ‘Misschien heeft Sanne gelijk,’ zei hij zacht. ‘Misschien moeten we het niet nog eens proberen. Misschien zijn we gewoon te verschillend geworden.’
Mijn hart kromp ineen. ‘Maar waarom ben je dan teruggekomen? Waarom heb je me gebeld, Krijn?’
Hij draaide zich om, zijn gezicht vertrokken van emotie. ‘Omdat ik je miste. Omdat ik dacht dat ik zonder jou kon, maar dat kan ik niet. Maar ik wil je ook geen pijn meer doen.’
Sanne schudde haar hoofd. ‘Olu, je verdient iemand die voor je kiest. Niet iemand die twijfelt.’
Ik voelde de tranen branden achter mijn ogen. ‘Ik weet het niet meer. Ik weet niet wat ik moet doen.’
De dagen daarna waren een waas van twijfel en hoop. Krijn bleef slapen, maar zijn tas bleef onaangeroerd in de gang staan, alsof hij elk moment weer kon vertrekken. We lachten samen, keken films, maakten lange wandelingen door het Vondelpark, maar altijd was er die onderhuidse spanning. Alsof we op een bom zaten die elk moment kon ontploffen.
Op een avond, terwijl ik in de spiegel keek en een oude spijkerbroek paste, kwam Sanne binnen. Ze bekeek me kritisch. ‘Je ziet er goed uit, Ol. Maar je ogen… ze lachen niet meer.’
Ik probeerde te glimlachen. ‘Het komt wel goed. Echt.’
Ze kwam naast me staan, haar blik zacht. ‘Waarom ga je niet even weg? Een weekendje naar Texel, of naar je ouders in Groningen. Even afstand nemen. Misschien zie je dan alles wat helderder.’
Ik schudde mijn hoofd. ‘Ik kan Krijn niet alleen laten. Straks denkt hij dat ik hem niet meer wil.’
Sanne pakte mijn hand. ‘Olu, je moet aan jezelf denken. Je kunt niet altijd voor anderen zorgen als je zelf leeg bent.’
Die nacht lag ik wakker, luisterend naar Krijns ademhaling naast me. Ik dacht aan vroeger, aan hoe we elkaar ontmoetten op de universiteit in Utrecht. Hoe we samen door de regen fietsten, hoe hij me opwachtte na mijn colleges. Maar ik dacht ook aan de ruzies, de verwijten, de keren dat hij wegliep en ik huilend achterbleef.
De volgende ochtend zat ik aan de keukentafel, een kop thee in mijn handen. Krijn kwam binnen, zijn haar in de war. ‘Ik moet je wat vertellen,’ zei hij.
Mijn hart sloeg over. ‘Wat is er?’
Hij ging tegenover me zitten, zijn handen trilden. ‘Ik heb een baan aangeboden gekregen in Berlijn. Ze willen dat ik over twee weken begin.’
Het voelde alsof de grond onder mijn voeten wegzakte. ‘En… ga je?’
Hij knikte langzaam. ‘Ik denk het wel. Het is een kans die ik niet kan laten schieten. Maar ik wil jou niet kwijt.’
Ik staarde naar mijn thee. ‘Dus je wilt dat ik met je meega?’
Hij haalde zijn schouders op. ‘Alleen als jij dat wilt. Ik wil niet dat je alles voor mij opgeeft.’
Sanne kwam binnen, haar blik scherp. ‘Wat is hier aan de hand?’
Ik vertelde haar alles. Ze zweeg even, toen zei ze: ‘Olu, je moet kiezen voor jezelf. Niet voor Krijn, niet voor mij, maar voor wat jij wilt.’
De dagen daarna voelde ik me verscheurd. Mijn ouders belden, bezorgd. ‘Olu, je klinkt zo verdrietig. Kom een weekendje naar huis, lieverd,’ zei mijn moeder.
Ik besloot haar raad op te volgen. In de trein naar Groningen keek ik uit het raam, de weilanden trokken langzaam voorbij. Mijn vader haalde me op van het station. ‘Je ziet er moe uit, meisje,’ zei hij, terwijl hij mijn koffer pakte.
Thuis voelde alles vertrouwd, maar ook beklemmend. Mijn moeder zette thee, mijn vader bladerde door de krant. ‘Dus, wat ga je doen?’ vroeg hij uiteindelijk.
Ik haalde mijn schouders op. ‘Ik weet het niet. Ik hou van Krijn, maar ik ben ook bang. Bang dat het weer misgaat. Bang dat ik mezelf verlies.’
Mijn moeder pakte mijn hand. ‘Liefde is mooi, maar het mag je niet kapot maken. Je moet gelukkig zijn, ook zonder hem.’
Die nacht lag ik wakker in mijn oude bed, luisterend naar het zachte getik van de regen op het dak. Ik dacht aan alles wat ik had meegemaakt, aan alle keuzes die ik had gemaakt. Was ik echt gelukkig met Krijn, of was ik gewoon bang om alleen te zijn?
De volgende ochtend besloot ik terug te gaan naar Amsterdam. Ik moest Krijn spreken, alles op tafel leggen. Toen ik thuiskwam, zat hij op de bank, zijn hoofd in zijn handen.
‘Ik kan het niet, Ol,’ zei hij zonder op te kijken. ‘Ik kan niet vragen dat je alles voor mij opgeeft. Ik hou van je, maar misschien is het beter als we allebei onze eigen weg gaan.’
De tranen stroomden over mijn wangen. ‘Maar ik wil je niet kwijt.’
Hij keek me aan, zijn ogen rood. ‘Soms is houden van niet genoeg. Soms moet je loslaten om jezelf terug te vinden.’
Sanne kwam binnen, zag ons zitten en sloeg haar armen om me heen. ‘Het komt goed, Olu. Echt.’
De dagen daarna voelde ik me leeg, maar ook opgelucht. Voor het eerst in jaren voelde ik ruimte om adem te halen. Ik begon weer te schilderen, ging uit met vrienden, en langzaam vond ik mezelf terug.
Soms denk ik nog aan Krijn. Aan wat had kunnen zijn. Maar ik weet nu dat ik eerst van mezelf moet houden, voordat ik iemand anders kan liefhebben.
Is het mogelijk om weer samen te zijn, als je eerst jezelf moet terugvinden? Of is loslaten soms de grootste daad van liefde? Wat denken jullie?