Echte mannelijkheid: een stormachtige herfst in Utrecht
‘Kasia, hoe lang ga je nog wachten? Je bent geen zestien meer!’ De stem van mijn moeder galmt nog na in mijn hoofd terwijl ik door de regen over de Oudegracht fiets. Mijn handen trillen om het stuur, niet alleen van de kou. Ik ben 29, geen kind meer, maar toch voel ik me weer dat meisje dat haar moeder niet teleur wil stellen.
‘Mam, het komt wel goed. Henrie en ik zijn gelukkig zo. Waarom moet alles altijd snel?’ had ik haar gisteren nog gezegd, terwijl ze haar handen in haar schoot vouwde en me aankeek met die blik die alles zegt zonder woorden.
Henrie. Twee jaar samen. Twee jaar van samenwonen in een klein appartementje in Lombok, Utrecht. Twee jaar van samen ontbijten met verse croissants van de bakker op de hoek, samen lachen om slechte Nederlandse series, samen dromen over reizen naar Noorwegen of Italië. Maar geen verlovingsring. Geen plannen voor een bruiloft. En nu, nu lijkt het alsof de regen niet alleen buiten valt, maar ook tussen ons in.
‘Kasia, luister nou eens,’ zei Henrie vorige week nog terwijl hij zijn jas aantrok om naar zijn werk te gaan. ‘Waarom die druk? We hebben het toch goed zo? Trouwen verandert daar toch niks aan?’
Ik wist niet wat ik moest zeggen. Mijn moeder had me net weer gebeld, haar stem gespannen: ‘Je vader en ik willen gewoon dat je gelukkig bent. Maar Henrie… hij lijkt niet echt een man die weet wat hij wil.’
En daar zit ik dan, op een druilerige donderdagavond, alleen op de bank. Henrie is laat thuis, zoals wel vaker de laatste tijd. Ik staar naar mijn telefoon, overweeg om mijn moeder te bellen, maar ik weet dat ze alleen maar zal zuchten en zeggen: ‘Zie je wel?’
De voordeur klapt open. Henrie komt binnen, zijn haar nat van de regen, zijn ogen moe.
‘Drukke dag?’ vraag ik zacht.
Hij knikt en ploft naast me neer. ‘Sorry dat ik zo laat ben. Het was chaos op kantoor.’
We zitten even stil naast elkaar. Ik voel de afstand tussen ons groeien, als een rivier die langzaam breder wordt.
‘Henrie…’ begin ik aarzelend. ‘Denk je ooit aan… trouwen? Of kinderen?’
Hij zucht diep. ‘Kasia, waarom nu weer? Kunnen we niet gewoon genieten van wat we hebben? Mijn ouders zijn gescheiden toen ik acht was. Ik geloof niet zo in trouwen.’
Ik voel tranen prikken achter mijn ogen. ‘Maar ik wel,’ fluister ik.
Hij kijkt me aan, zijn blik zacht maar vastbesloten. ‘Ik hou van je, Kasia. Maar ik wil niet trouwen omdat anderen dat verwachten.’
De dagen worden korter, de avonden langer en kouder. Mijn moeder belt steeds vaker. ‘Je zusje is nu zwanger, wist je dat al? Ze is zo gelukkig met Jeroen.’
Ik voel jaloezie knagen, een gevoel dat ik niet wil hebben tegenover mijn eigen zusje. Maar het is er.
Op een avond zit ik met mijn vader in het café aan het Ledig Erf. Hij kijkt me onderzoekend aan over zijn glas bier.
‘Kasia, je moeder bedoelt het goed. Maar jij moet doen wat jóu gelukkig maakt. Niet wat wij willen.’
‘Maar wat als ik zelf niet meer weet wat me gelukkig maakt?’ vraag ik zacht.
Hij glimlacht droevig. ‘Dat is het leven, meisje.’
Thuis probeer ik met Henrie te praten. Maar elke keer als het onderwerp op toekomstplannen komt, sluit hij zich af.
‘Misschien moet je iemand zoeken die wel wil trouwen,’ zegt hij op een avond plotseling.
Het voelt alsof iemand mijn hart in tweeën scheurt.
‘Wil je dat dan? Dat ik wegga?’
Hij kijkt weg. ‘Ik weet het niet meer, Kasia.’
De weken verstrijken. De regen blijft vallen. Op een ochtend vind ik een briefje op tafel:
‘Lieve Kasia,
Ik hou van je, maar ik kan je niet geven wat je zoekt. Misschien is het beter als we even afstand nemen.
Henrie’
Ik zak op de keukenvloer en huil tot er geen tranen meer over zijn.
Mijn moeder komt langs met appeltaart en warme thee. Ze zegt niets over Henrie, maar haar hand op mijn schouder zegt genoeg.
Langzaam krabbel ik overeind. Ik ga weer naar yoga, spreek af met vriendinnen, probeer te lachen om slechte grappen van collega’s.
Op een dag kom ik Henrie tegen bij de Albert Heijn. Hij glimlacht voorzichtig.
‘Hoe gaat het met je?’ vraagt hij.
‘Beter,’ zeg ik eerlijk.
We praten even over koetjes en kalfjes. Dan lopen we ieder onze eigen kant op.
’s Avonds staar ik uit het raam naar de natte straatstenen van Utrecht. Mijn leven is niet geworden zoals ik had gehoopt. Maar misschien is dat oké.
Was Henrie laf? Of was hij juist eerlijker dan de meeste mensen durven zijn? En wat betekent echte mannelijkheid eigenlijk? Is het trouw zijn aan jezelf of aan de ander?
Misschien weten jullie het antwoord beter dan ik…