De Liefdeszoektocht van Mijn Zus: Een Avontuur vol Verwachtingen en Teleurstellingen in Amsterdam

‘Waarom kijk je zo moeilijk, Eva? Je moet gewoon een beetje flirten, dat is alles,’ zegt Marloes terwijl ze haar glas witte wijn op de bar zet. Haar ogen glinsteren in het schemerlicht van Café de Jaren, en ik voel de druk op mijn schouders toenemen. ‘Niet iedereen is zo’n natuurtalent als jij,’ mompel ik, terwijl ik mijn handen nerveus om mijn glas vouw.

‘Kom op, je bent knap genoeg. Je moet het gewoon proberen. Kijk, die jongen daar bij het raam kijkt al de hele avond naar je.’ Marloes knikt subtiel naar een jongen met warrig blond haar en een leren jas. Ik voel mijn wangen rood worden en kijk snel weg.

Het is alweer de derde vrijdagavond op rij dat Marloes me meesleept naar een café of club in Amsterdam. Sinds oma Barbara vorige maand tijdens het familiediner haar beruchte opmerking maakte – ‘Wanneer ga jij nou eens een leuke jongen meenemen, Eva? Je bent al zevenentwintig!’ – lijkt het alsof iedereen om me heen zich ermee bemoeit. Vooral Marloes, die zelf altijd omringd is door aanbidders en met haar vlotte babbel iedereen voor zich weet te winnen.

‘Je moet gewoon jezelf zijn,’ zegt Marloes terwijl ze haar hand op mijn arm legt. Maar hoe kan ik mezelf zijn als ik het gevoel heb dat ik iemand anders moet zijn om aan de verwachtingen te voldoen?

Die avond eindigt zoals de meeste avonden: Marloes danst met een nieuwe vlam, terwijl ik aan de bar blijf zitten en naar mijn halflege glas staar. De muziek dreunt in mijn borstkas, maar het enige wat ik hoor is oma’s stem in mijn hoofd: ‘Je vader en ik waren al getrouwd toen we jouw leeftijd hadden.’

Thuis in mijn kleine appartement in De Pijp staar ik naar het plafond. Mijn telefoon trilt: een appje van Marloes. ‘Hij heet Jeroen! Echt een leuke gast, misschien iets voor jou?’ Ik zucht. Het voelt alsof ik een rol speel in een toneelstuk waarvan ik het script niet ken.

De volgende dag belt oma. ‘Lieve schat, hoe is het? Heb je al iemand ontmoet?’ Haar stem klinkt hoopvol, maar ook streng. ‘Nee oma, nog niet,’ antwoord ik zachtjes. ‘Ach meisje toch, je moet niet te kieskeurig zijn. Het leven gaat snel voorbij.’

Ik weet dat ze het goed bedoelt, maar haar woorden prikken als naalden in mijn hart. Waarom lijkt het alsof mijn waarde afhangt van of ik wel of niet een relatie heb?

Marloes laat zich niet uit het veld slaan. De week erop sleept ze me mee naar een speeddate-avond in een hippe bar aan de Prinsengracht. ‘Dit wordt leuk! Je hoeft alleen maar jezelf te zijn,’ zegt ze opgewekt terwijl ze haar lippenstift bijwerkt in het toilet.

De avond is een aaneenschakeling van ongemakkelijke gesprekken. Een jongen vraagt na twee minuten of ik kinderen wil (‘Eh… misschien ooit?’), een ander vertelt vol trots dat hij nog bij zijn moeder woont (‘Het is zo gezellig!’), en weer een ander kijkt alleen maar op zijn telefoon.

Na afloop zitten Marloes en ik buiten op de stoep, onze hakken in de hand. ‘Nou, dat was weer wat,’ zegt ze met een scheve glimlach. ‘Misschien moeten we gewoon stoppen met zoeken,’ zeg ik vermoeid. Maar Marloes schudt haar hoofd. ‘Nee joh! Je moet gewoon niet opgeven.’

De weken verstrijken en de druk neemt toe. Oma stuurt foto’s van haar eigen trouwdag, mijn moeder vraagt subtiel of ik al plannen heb voor Kerstmis (‘Misschien kun je iemand meenemen?’), en zelfs collega’s maken grapjes over mijn single bestaan.

Op een avond, als Marloes weer met een wild plan komt (‘Dubbeldate! Jeroen neemt zijn vriend mee!’), barst ik uit. ‘Waarom moet ik per se iemand hebben? Waarom kan ik niet gewoon gelukkig zijn zoals ik ben?’

Marloes kijkt me verbaasd aan. ‘Ik dacht dat je het wilde…’
‘Misschien wil ik gewoon even rust,’ zeg ik zachtjes.

Die avond bel ik oma op. ‘Oma, mag ik iets vragen? Was u gelukkig toen u zo jong trouwde?’
Er valt een stilte aan de andere kant van de lijn. Dan zegt ze: ‘Weet je, Eva… vroeger was alles anders. Maar geluk komt niet altijd uit een huwelijk. Soms komt het uit jezelf.’

Haar woorden blijven hangen in mijn hoofd terwijl ik naar buiten kijk, naar de regen die tegen het raam tikt.

De dagen daarna voel ik me lichter. Ik ga alleen naar het Vondelpark, drink koffie bij mijn favoriete tentje zonder me druk te maken over wie er naast me zit. Voor het eerst in maanden voel ik geen druk meer om te voldoen aan verwachtingen.

Op een zondagmiddag zit ik met Marloes op het balkon van haar appartement. Ze kijkt me onderzoekend aan. ‘Ben je boos op me?’ vraagt ze voorzichtig.
‘Nee,’ zeg ik na een tijdje. ‘Ik weet dat je het goed bedoelt. Maar misschien moet ik eerst leren gelukkig te zijn met mezelf.’

Marloes knikt langzaam. ‘Misschien heb je gelijk.’

We zitten samen in stilte, kijkend naar de stad die onder ons langzaam tot rust komt.

Soms vraag ik me af: waarom laten we ons zo leiden door wat anderen van ons verwachten? Is liefde iets wat je kunt afdwingen, of moet je het juist loslaten om het te vinden?

Wat denken jullie: Moet je blijven zoeken naar liefde omdat anderen dat willen, of is het belangrijker om eerst jezelf te vinden?