“Ruik ik nou… vis?” 🥲 De dag dat ik bijna door de grond zakte (en het bleek gewoon m’n lunch te zijn)
“Sanne… ruik jij dat ook?” fluisterde ik tegen mijn collega terwijl ik met één hand m’n koffiebeker vasthield en met de andere letterlijk de deur van het kantoortoilet half dicht trok.
Sanne keek me aan met die blik van: wát is er nu weer, meisje. “Wat dan? Iemand heeft weer een tosti laten aanbranden?”
Ik wou dat het een tosti was. Echt. Maar het was… anders. Zo’n rare, scherpe geur waardoor je brein meteen naar het ergste gaat. En mijn brein ging dus vol gas: *het komt bij MIJ vandaan*. 🫠
Ik stond daar, hartslag 180, en ik dacht: oké, rustig blijven, misschien is het gewoon de prullenbak. Of de schoonmaak. Of… een dode rat in de muur (ook niet chill, maar liever dat). Dus ik deed alsof ik heel nonchalant was, alsof ik niet net intern aan het overlijden was.
“Ja nee… het is vast niks,” mompelde ik, maar ik voelde mezelf gewoon warm worden van schaamte. Ik had net een strakke spijkerbroek aan ook. Lekker timing.
Terug aan m’n bureau kon ik me niet meer concentreren. Ik zag alleen maar scenario’s: ik in een meeting, iemand die zegt “wie heeft er kibbeling meegebracht?”, iedereen kijkt om… en ik smelt weg.
Ik appte mijn beste vriendin Noor:
Ik: “Oké ik ga dood. Denk dat ik raar ruik daar beneden. Vis-achtig. HELP.”
Noor: “HAHAHA sorry. Maar serieus: heb je iets geks gegeten? Of stress? Of ben je ongesteld bijna?”
Ik: “Ik heb letterlijk net een haringsalade op. En gister sushi. En eergister tonijn. Ik ben basically de Noordzee.”
Noor: “Girl… je lichaam is geen afvalcontainer van de Albert Heijn seafood afdeling.”
En toen ging er dus een soort lampje branden. Want ja… de laatste weken was ik bezig met “gezond doen”. Meer eiwitten, minder brood. Dus ik at opeens mega veel vis (want ‘lean’ en ‘goed voor je’ en weet ik veel). En ik dronk ook nog van die pre-workout shakes met rare poeders. Plus: ik sliep slecht, stress op werk, en ik had net gedoe thuis. Het hele pakket.
En thuis… ja. Laat ik daar even eerlijk over zijn. Mijn moeder (Anja, 58, koningin van de ongefilterde opmerkingen) kwam dat weekend langs en zei bij binnenkomst: “Zo… hier ruikt het naar zee. Heb jij weer van die vissen gegeten?”
Ik lachte zo’n nep-lach. “Haha ja mam, gezond leven.”
Maar toen keek ze me aan en zei ze: “Schat… als je bedoelt dat jij zélf naar zee ruikt, dan zou ik toch even laten checken hoor.”
Ik: “MAM?!?!”
Zij: “Ja sorry hoor, maar ik ga niet doen alsof ik niks ruik. Ik ben je moeder, geen influencer.”
Ik sloeg bijna stijl achterover. Ik vond het zó awkward dat ik serieus even naar de badkamer ben gevlucht om te huilen. En tegelijk moest ik ook lachen, want ja… typisch Anja. Geen filter.
Die avond belde ik Noor en zij was ineens heel serieus: “Luister. Een geur kan komen door eten, ja. Maar als het echt sterk visachtig is en je hebt ook meer afscheiding of jeuk of het brandt… dan kan het ook iets zijn zoals bacteriële vaginose. Dat is niet ‘vies’, dat is gewoon je balans die uit de hand loopt.”
En ik zat daar met m’n telefoon, in m’n joggingbroek, en ik dacht: *waarom is dit zo’n taboe?* Ik bedoel, ik kan wel met iedereen praten over m’n burn-out en m’n hypotheekrente, maar als het over m’n vagina gaat, word ik ineens een preutse 14-jarige. 🥲
Dus: ik deed het meest Nederlandse wat je kunt doen. Ik maakte een afspraak bij de huisarts. Zonder drama. Gewoon: “Hoi, ik wil even iets bespreken.” (Terwijl ik van binnen een paniekaanval had.)
De huisarts (Dr. Van Dijk, nuchter type) zei letterlijk: “Oké, klinkt als een verstoring van de flora. Dat kan door stress, seks, zeep, maar ook door dieetveranderingen. We gaan even kijken.”
Ik: “Dus ik ben niet… eh… kapot?”
Hij: “Nee. Je bent een mens.”
En eerlijk: dat zinnetje maakte me bijna emotioneel. Gewoon, hoe simpel hij het zei. Geen oordeel. Geen “bah”.
Ik kreeg advies: geen agressieve zeep daar beneden (ik had dus zo’n ‘lekker fris’ douchegel gebruikt… dom), wat rustiger aan met de vis-marathon, meer water drinken, en als de klachten bleven of erger werden, dan behandelen.
Binnen een paar dagen werd het al minder. En weet je wat ook hielp? Dat ik er niet meer stiekem en panisch over deed. Ik vertelde het zelfs aan Sanne (ja, op werk). Zij zei: “Meid, ik heb ooit tijdens yoga gedacht dat ik een schimmel had en het bleek m’n sportlegging. We leven.” 😂
Ik schaam me nog steeds een beetje, maar ik ben ook boos dat ik mezelf zo lang heb zitten opvreten. Alsof je als vrouw altijd maar ‘neutraal’ moet ruiken, altijd netjes, altijd perfect. Terwijl ons lichaam gewoon… reageert op wat we eten, hoe we slapen, hoeveel stress we hebben.
Dus ja. Als je dit herkent: je bent niet raar en je bent niet vies. En je hoeft het echt niet in je eentje uit te zitten terwijl je in je hoofd alvast je eigen begrafenis regelt.
Maar serieus… waarom praten we hier zo weinig over? En hebben jullie ook wel eens zo’n moment gehad dat je dacht: *dit is het, ik ga de geschiedenis in als “die met die geur”*? 😭😅