“Waarom ben ik nog steeds alleen?” – Het verhaal van Regina van Dijk
‘Weer zo’n ochtend,’ mompel ik tegen mezelf terwijl ik de lege theekop in de gootsteen zet. De klok tikt luid, alsof hij me wil herinneren aan alles wat voorbij is gegaan. Buiten is het grijs, typisch Nederlands weer, en de regen tikt zachtjes tegen het raam. Ik pak mijn koffiekopje, schenk mezelf een vers bakkie in en staar naar de straat. ‘Hoeveel ochtenden nog zo?’ vraag ik me af.
Mijn telefoon trilt op het aanrecht. Een bericht van mijn dochter, Marloes. “Mam, ik kom dit weekend niet langs. Druk met de kinderen en werk. Kus!” Ik zucht. Het is niet de eerste keer dat ze afzegt. Sinds Jan er niet meer is, lijkt het alsof ik steeds minder besta voor mijn kinderen. Mijn zoon, Tom, woont in Groningen en belt alleen als hij iets nodig heeft. ‘Mam, kun je even geld overmaken? Mijn huur is omhoog gegaan.’ Of: ‘Mam, weet je waar mijn oude fiets is gebleven?’
Ik loop naar de vensterbank, waar Jans favoriete boek nog steeds ligt. De bladzijde is omgevouwen, precies zoals hij het achterliet. ‘Waarom heb je me zo vroeg verlaten, Jan?’ fluister ik. De stilte antwoordt niet. Ik voel de tranen prikken, maar ik slik ze weg. Ik moet sterk zijn, voor mezelf. Niemand anders zal het voor me doen.
De deurbel schrikt me op uit mijn gedachten. Ik veeg snel mijn ogen droog en open de deur. Het is mijn buurvrouw, Anja. ‘Regina, alles goed?’ vraagt ze, haar stem vol medelijden. Ik knik, maar zij ziet de waarheid in mijn ogen. ‘Kom je vanavond bij mij eten? Je hoeft niet alleen te zijn.’
‘Dank je, Anja, maar ik heb niet zo’n trek.’
Ze zucht. ‘Je kunt niet altijd alleen blijven, Regina. Je moet verder.’
‘Verder?’ Mijn stem breekt. ‘Hoe dan? Jan was mijn alles. Mijn kinderen hebben hun eigen leven. Wat blijft er voor mij over?’
Anja legt haar hand op mijn arm. ‘Je hebt jezelf nog. En mij. En misschien… misschien is het tijd om weer iets nieuws te proberen.’
Als ze weg is, blijf ik in de deuropening staan. De regen is opgehouden, maar in mij stormt het nog steeds. Ik denk terug aan de ruzies met Marloes. Hoe ze me verweet dat ik haar te weinig vrijheid gaf, dat ik altijd alles wilde controleren. ‘Jij begrijpt me niet, mam!’ riep ze jaren geleden, toen ze het huis uitging. En Tom, die altijd zo gesloten was. ‘Laat me met rust, mam. Ik regel het zelf wel.’
Misschien heb ik fouten gemaakt. Misschien heb ik te veel vastgehouden aan het verleden, aan Jan, aan het idee van een perfect gezin. Maar wat moest ik anders? Mijn ouders waren streng, liefde werd niet uitgesproken, alleen getoond door een bord eten op tafel of een aai over de bol. Ik wilde het anders doen, maar misschien ben ik daarin doorgeslagen.
De dag sleept zich voort. Ik probeer te lezen, maar de woorden dansen voor mijn ogen. Ik zet de radio aan, maar de stemmen klinken hol. Uiteindelijk besluit ik naar buiten te gaan. De lucht is fris, de geur van natte bladeren hangt in de straat. Ik loop richting het park, waar ik vroeger met Jan wandelde. Op het bankje bij de vijver ga ik zitten. Een jong stel loopt voorbij, hand in hand, lachend. Ik voel een steek van jaloezie. ‘Waarom zij wel, en ik niet meer?’
Plotseling hoor ik een stem naast me. ‘Mooie dag, hè?’ Het is een oudere man, grijs haar, vriendelijke ogen. ‘Ik ben Kees,’ stelt hij zich voor. ‘Ik kom hier vaak sinds mijn vrouw is overleden.’
We raken aan de praat. Kees vertelt over zijn kinderen, die ook hun eigen leven leiden. ‘Ze bellen wel eens, maar het is niet hetzelfde als vroeger,’ zegt hij. Ik knik. ‘Het lijkt wel alsof je onzichtbaar wordt, zodra je ouder bent.’
Kees lacht wrang. ‘Of je alleen nog maar bestaat als iemand iets van je nodig heeft.’
We praten een uur lang. Over vroeger, over verlies, over de kleine dingen die het leven de moeite waard maken. Als ik afscheid neem, voel ik me lichter. Misschien is het toch mogelijk om nieuwe verbindingen te maken.
Thuisgekomen vind ik een briefje van Anja onder mijn deur. “De soep staat op het fornuis. Pak maar wat je wilt. Liefs, Anja.” Ik glimlach. Misschien ben ik niet zo alleen als ik dacht.
’s Avonds bel ik Marloes. Ze neemt op, hoorbaar gehaast. ‘Mam, ik heb nu echt geen tijd. Kunnen we morgen bellen?’
‘Natuurlijk, lieverd. Ik wilde alleen even zeggen dat ik van je hou.’
Het is even stil aan de andere kant. ‘Ik ook van jou, mam. Sorry dat ik zo kortaf ben. Het is gewoon druk.’
‘Ik begrijp het. Tot morgen.’
Als ik ophang, voel ik me verdrietig, maar ook trots. Ik heb haar gezegd wat ik voelde, zonder verwijt. Misschien is dat het begin van iets nieuws.
Die nacht droom ik van Jan. Hij lacht naar me, zijn ogen twinkelen zoals vroeger. ‘Het komt goed, Regina,’ zegt hij. ‘Je bent sterker dan je denkt.’
De volgende ochtend schijnt de zon. Ik zet het raam open, laat de frisse lucht binnen. Ik besluit Kees weer op te zoeken in het park. Misschien is het tijd om het leven weer toe te laten, stapje voor stapje.
Soms vraag ik me af: is het erg om alleen te zijn, of is het erger om je alleen te vóélen? Wat denken jullie: hoe vind je opnieuw geluk, als alles wat je kende is verdwenen?