Wakantiegeluk: Op Zoek Naar Geluk aan de Nederlandse Kust

‘Wil je nou echt weer naar Zandvoort, Sanne? We zijn daar vorig jaar ook al geweest. Het was toen ook niet bepaald een succes.’ Mijn stem trilde, terwijl ik probeerde mijn frustratie te verbergen. Sanne zuchtte en keek me aan met die blik die ik inmiddels zo goed kende. ‘Kijk, Daan is nog klein. We moeten ergens heen waar het veilig is, waar hij kan spelen. Jij wilde toch ook rust?’

Rust. Dat woord klonk als een belofte die nooit werd ingelost. Sinds Daan geboren was, was rust een zeldzaam goed. Ik verlangde ernaar, maar elke poging om het te vinden liep uit op ruzie, misverstanden of gewoon… stilte. Toch stemde ik toe. We boekten een huisje aan de rand van de duinen, met uitzicht op zee. In mijn hoofd schilderde ik het perfecte plaatje: Daan lachend in het zand, Sanne en ik hand in hand, de zon die langzaam ondergaat. Maar ergens diep vanbinnen wist ik dat het niet zo zou gaan.

De weken voor vertrek waren een aaneenschakeling van lijstjes, inpakstress en kleine irritaties. ‘Heb je de zonnebrand al gekocht?’ vroeg Sanne op een avond terwijl ik probeerde te werken. ‘Nee, dat zou jij toch doen?’ antwoordde ik, iets te fel. Ze draaide zich om en ik hoorde haar zachtjes vloeken. Daan, die tussen ons in zat te kleuren, keek op. ‘Papa, niet boos doen tegen mama.’

De reis naar de kust verliep stroef. Daan werd wagenziek op de A9 en huilde de hele weg. Sanne probeerde hem te troosten, maar haar stem klonk gespannen. Ik voelde de druk op mijn borst toenemen. Waarom kon het nooit gewoon makkelijk gaan? Waarom voelde ik me altijd tekortschieten?

Aangekomen bij het huisje was het uitzicht inderdaad prachtig, maar het huisje zelf rook muf en de bedden kraakten bij elke beweging. Sanne inspecteerde de keuken en zuchtte. ‘Er is niet eens een fatsoenlijk koffiezetapparaat. Hoe moeilijk kan het zijn?’ Ik probeerde te lachen, maar het klonk geforceerd. ‘We zijn hier toch voor het strand, niet voor de koffie?’

De eerste dag aan zee was koud en winderig. Daan rende enthousiast het strand op, zijn schepje in de hand. Sanne en ik volgden, maar al snel begon het te regenen. We schuilden onder een strandtent, waar Daan chagrijnig zijn natte kleren uittrok. ‘Ik wil naar huis,’ mopperde hij. Sanne keek me verwijtend aan. ‘Zie je nou wel? Dit is toch geen vakantie?’

’s Avonds probeerden we het gezellig te maken. We speelden een spelletje, maar Daan was moe en huilerig. Sanne en ik raakten in een discussie over wie er de volgende ochtend vroeg op zou staan. ‘Ik heb het hele jaar al vroeg opgestaan,’ zei ik. ‘Jij wilde per se een kind,’ beet Sanne me toe. De woorden hingen als een koude mist tussen ons in. Ik voelde me schuldig, maar ook boos. Was dit nu het geluk waar we zo naar verlangden?

De dagen erna werden niet veel beter. Het weer bleef wisselvallig, Daan had heimwee naar zijn eigen bed en Sanne en ik leken elkaar steeds minder te begrijpen. Op een avond, toen Daan eindelijk sliep, zat ik alleen op het terras. De zee ruiste in de verte. Sanne kwam naast me zitten, haar ogen rood van het huilen. ‘Ik weet niet meer hoe we dit moeten doen, Mark,’ fluisterde ze. ‘Misschien zijn we gewoon niet gemaakt voor geluk.’

Ik pakte haar hand. ‘Misschien verwachten we te veel. Misschien denken we dat vakantie alles oplost, maar nemen we onze problemen gewoon mee.’

Ze knikte. ‘We zijn zo moe. Ik mis ons, Mark. Weet je nog, vroeger? Toen we samen naar Texel gingen en alles vanzelf leek te gaan?’

Ik glimlachte flauwtjes. ‘Toen hadden we nog geen zorgen. Geen slapeloze nachten, geen lijstjes, geen verwachtingen.’

‘Zou het ooit nog zo kunnen zijn?’ vroeg ze zacht.

Ik wist het niet. Misschien niet. Misschien was geluk niet iets wat je vindt op vakantie, maar iets wat je stukje bij beetje opbouwt, thuis, tussen de chaos en de kleine momenten van rust. Misschien moesten we leren tevreden te zijn met wat we hadden, in plaats van te verlangen naar wat er niet was.

De laatste dag aan zee was onverwacht zonnig. Daan bouwde een zandkasteel en lachte toen de golven het wegspoelden. Sanne en ik zaten naast elkaar, onze voeten in het zand. Voor het eerst in dagen voelde ik een sprankje hoop. Misschien was dit het dan: niet het grote geluk, maar een klein moment van vrede.

Op de terugweg naar huis dacht ik na over alles wat er gebeurd was. Over de ruzies, de teleurstellingen, maar ook over de momenten waarop we elkaar vasthielden, ondanks alles. Misschien is dat wel waar het om draait. Niet om perfecte vakanties, maar om imperfect samen zijn.

Hebben jullie dat ook, dat je op vakantie hoopt op geluk, maar vooral geconfronteerd wordt met jezelf en je gezin? Of zijn wij de enigen die soms verdwalen in hun eigen verwachtingen?