Verloren in de Stilte van Mijn Huwelijk
‘Bas, kun je alsjeblieft de vaatwasser uitruimen? Ik moet zo naar mijn werk.’ Mijn stem trilt, niet van woede, maar van vermoeidheid. Bas kijkt niet op van zijn telefoon. ‘Ja, straks. Ik ben nu even bezig.’
Straks. Dat woord is een echo in ons huis geworden. Straks ruimt hij op, straks zoekt hij een baan, straks gaan we samen iets leuks doen. Maar straks komt nooit. Ik trek mijn jas aan en kijk nog één keer naar hem. Zijn haar is ongekamd, zijn joggingbroek draagt hij al drie dagen. Ik weet niet meer wie hij is, of wie ik ben geworden naast hem.
Op de fiets naar mijn werk in Utrecht voel ik de tranen prikken achter mijn ogen. De regen slaat tegen mijn gezicht, maar het is de pijn van binnen die me het meest raakt. Vroeger was Bas anders. Toen we elkaar ontmoetten op het terras aan de Oudegracht, lachte hij om alles. Hij had plannen, dromen. We fantaseerden over een huisje in de Jordaan, kinderen die op klompen door de tuin renden. Maar nu lijkt het alsof hij zichzelf heeft opgegeven.
‘Mam, waarom is papa altijd thuis?’ vroeg onze dochter Lotte laatst. Ze is zes en kijkt met grote, onderzoekende ogen naar de wereld. ‘Papa werkt toch thuis?’ probeerde ik. Maar zelfs zij zag dat het niet klopte.
Na mijn werk fiets ik naar huis met een tas vol boodschappen. De straat is nat en grijs, net als mijn stemming. Binnen ruikt het muf; de gordijnen zijn nog dicht. Bas zit op de bank, FIFA te spelen op de PlayStation. ‘Hoi schat,’ zegt hij zonder op te kijken.
‘Bas, heb je vandaag nog iets gedaan?’ Mijn stem klinkt schor.
Hij haalt zijn schouders op. ‘Ik heb gesolliciteerd bij dat IT-bedrijf in Amersfoort.’
‘Echt? Wanneer dan?’
‘Vanmorgen. Maar ze zoeken iemand met meer ervaring.’
Ik zucht en loop naar de keuken. De vaatwasser is nog vol.
’s Avonds aan tafel zwijgen we. Lotte vertelt over school, over meester Jan die haar tekening mooi vond. Bas knikt afwezig. Na het eten ruim ik alles op terwijl hij met Lotte naar YouTube kijkt.
Later die avond probeer ik met hem te praten. ‘Bas, zo kan het niet langer. Ik werk fulltime, doe het huishouden, regel alles voor Lotte…’
Hij kijkt me aan met lege ogen. ‘Wat wil je dat ik doe dan? Het lukt me gewoon niet.’
‘Maar je probeert het niet eens! Je zit alleen maar thuis!’ Mijn stem breekt.
Hij slaat zijn ogen neer. ‘Ik weet het niet meer, Marloes.’
De weken gaan voorbij in een waas van herhaling. Ik werk, zorg voor Lotte, doe boodschappen, betaal de rekeningen. Bas blijft thuis, solliciteert af en toe halfslachtig, maar vooral lijkt hij te verdwijnen in zichzelf. Mijn moeder belt vaak: ‘Hoe gaat het met jullie?’ Ik lieg: ‘Goed hoor, druk zoals altijd.’
Op een avond zit ik huilend in de badkamer. De tegels zijn koud onder mijn voeten. Ik voel me gevangen in een leven dat ik niet herken. Mijn vriendinnen zeggen: ‘Je moet voor jezelf kiezen.’ Maar hoe doe je dat als je van iemand houdt die zichzelf verloren is?
Op een zaterdagmiddag komt mijn schoonzus Anouk langs. Ze kijkt me doordringend aan terwijl Bas met Lotte in de tuin speelt.
‘Marloes, je kunt zo niet doorgaan,’ zegt ze zacht.
‘Wat moet ik dan? Hem eruit zetten? Hij is nog steeds de vader van Lotte.’
‘Maar jij bent ook iemand! Je mag jezelf niet vergeten.’
’s Nachts lig ik wakker naast Bas. Zijn rug naar mij toe, zijn ademhaling zwaar en onregelmatig. Ik denk aan vroeger: onze eerste vakantie naar Texel, hoe hij me optilde in de branding en zei dat hij me nooit zou laten vallen.
De volgende ochtend besluit ik dat er iets moet veranderen. Tijdens het ontbijt zeg ik: ‘Bas, we moeten praten.’
Hij kijkt op, ogen rood van het slechte slapen.
‘Ik kan dit niet meer alleen dragen,’ zeg ik zacht.
Hij knikt langzaam. ‘Ik weet het.’
We praten urenlang. Over zijn depressie, over mijn eenzaamheid, over Lotte die steeds stiller wordt thuis.
‘Misschien moet ik hulp zoeken,’ zegt hij uiteindelijk.
Het is geen oplossing, maar het is een begin.
De weken daarna verandert er langzaam iets in huis. Bas gaat naar een psycholoog, begint vrijwilligerswerk te doen bij de kringloopwinkel om de hoek. Het is geen wondermiddel; er zijn nog steeds dagen dat hij niets doet en ik alles moet regelen. Maar soms zie ik weer een glimp van de man op wie ik verliefd werd.
Toch blijft er iets knagen. Kan liefde alles overwinnen? Of raak je elkaar kwijt als je te lang wacht?
Op een avond zit ik met Lotte op bed terwijl ze haar tanden poetst.
‘Mama, ben je verdrietig?’ vraagt ze plotseling.
Ik slik en knik voorzichtig.
‘Komt het goed?’
‘Ik hoop het lieverd,’ fluister ik.
Soms vraag ik me af: hoeveel kun je geven voordat je zelf leeg bent? En wat als liefde niet genoeg blijkt te zijn?